Bjørn sliep diep, uitgestrekt op zijn pels, terwijl het kamp nog stil was in de vroege ochtend.
In zijn dromen was hij al een held van de clan. De dochters van naburige stammen lachten naar hem, en overal waar hij ging werd zijn naam geroepen. Achttien winters oud en eindelijk een man — de zoon van het clanhoofd.
In zijn droom leek het leven eenvoudig: roem, strijd en meisjes die om zijn aandacht vochten.